امپراتور تکنولوژی در هند از راه های رسیدن به موفقیت می گوید:

کسب و کار با شرط بندی روی اسب برنده

کد: 13980128393350005

در دسترس نیست

، تهران ، (کارخانه‌آنلاین): باور من همیشه این بوده که تکنولوژی محرک تلاش و پیشرفت تمدن بشری است. بنابراین اگر می‌پرسید که علاقه وسواس‌گونه من به چیست باید بگویم تکنولوژی.

کسب و کار با شرط بندی روی اسب برنده
این شرکت موبایل سازی در هند است

می‌توانم در مورد یک قانون صحبت کنم. نخستین قانون ما این است که باور داریم که شرکت سود قابل قبول و منطقی برای ما خواهد داشت و این برای ما کفایت می‌کند چون به دنبال رقم‌های عجیب و غریب نیستیم.

حالا 10 سال از تاسیس شرکت جیو می‌گذرد، اپراتور شبکه‌های موبایلی وابسته به شرکت ریلاینس. نام ریلاینس برای هندی‌های زیادی شناخته‌شده است. این شرکت محور مرکزی کسب‌وکار ثروتمندترین خانواده‌ هندی است، خانواده آمبانی. موکش آمبانی که حالا با 48.4 میلیارد دلار در رده دوازدهم فهرست ثروتمندان جهان قرار گرفته است به عنوان چهره اصلی این امپراتوری شناخته می‌شود. او از 24 سالگی در شرکت ریلاینس و زیر نظر پدرش مشغول به کار شد و او بود که باعث شد شرکت پایش را از حوزه نساجی فراتر بگذارد به سمت فرآورده‌های تکمیلی و پتروشیمی حرکت کند. موکش آمبانی در سال 2016 در مصاحبه‌ای با روزنامه تایمز آو ایندیا گفت که همان‌طور که زمانی به دنبال تکنولوژی در صنایع شیمیایی بوده است حالا به نظرش آینده در دست تکنولوژی مخابرات و اینترنت همراه است و برای همین است که شرکت جیو را تاسیس کرده است. او به تکنولوژی ایمان دارد و بر روی این ایمان سرمایه‌گذاری کرده است. به نظر آمبانی حالا اینترنت همراه است که دارد تاریخ بشریت را تغییر می‌دهد. آنچه در این بخش می‌خوانید ترجمه بخشی از گفت‌وگوی او با روزنامه معروف هند است.

از سال 2005 که مجبور شدید در تقسیم‌های خانوادگی دست از حوزه مخابرات بکشید انگار حسی به ما می‌گفت که روزی به این حوزه برمی‌گردید، با شرکتی بهتر و بزرگ‌تر. به نظر خودتان شرکت جیو نشان‌دهنده همین علاقه وسوا‌س‌گونه شما است؟ هرچه باشد می‌توانستید در هر حوزه دیگری وارد شوید، چرا مخابرات؟

من به شدت باور دارم آنچه گذشته است باید در گذشته بماند. باید تنها از آن درس بگیرید و نگاه‌تان به حال و آینده باشد. این فلسفه‌ای است که پدرم داشت و من هم آن را دنبال می‌کنم.

باور من همیشه این بوده که تکنولوژی محرک تلاش و پیشرفت تمدن بشری است. بنابراین اگر می‌پرسید که علاقه وسواس‌گونه من به چیست باید بگویم تکنولوژی. در دهه 70 این علاقه در پی تکنولوژی در حوزه مهندسی شیمی بود و خودش را در قالب تبدیل شرکت ریلاینس از یک کارخانه نساجی به یک شرکت بزرگ انرژی نشان داد. در دهه 70 هند بزرگ‌ترین صنعت نساجی را داشت. همه از من انتظار داشتند در همین حوزه تحصیل کنم اما من به دنبال مهندسی شیمی رفتم چون فکر می‌کردم این صنعت آینده ما است. فکر کردن به آینده است که من را به پیش می‌راند. علاقه من به تکنولوژی است و فکر کردن به اینکه تکنولوژی چطور می‌تواند زندگی انسان را بهبود ببخشد. از دید من آنچه ما در 300 سال گذشته شاهدش بوده‌ایم تنها حکم تیزر را داشته است. 20 سال آینده ما سایه‌اش را بر کل 300 سال گذشته‌مان می‌اندازد و تا جایی پیش می‌رود که امروز قادر به دیدن آن نیستیم. دلم می‌خواست امروز 30 ساله بودم چون فرصت‌هایی که در برابر ما قرار دارند بسیار عظیم‌اند.

اما ترسناک هم هستند.

بله هست. اما از دید من نکته مهم داشتن هدف است. من همیشه اعتقاد داشتم که هدف کسب‌وکار باید چیزی بیشتر از کسب ثروت باشد. هدف شرکت ریلاینس اول از هر چیز به وجود آوردن ارزش اجتماعی است، بعد خلق ارزش مشتری، بعد کارکنان و در آخر کسب ارزش سهام پایدار. ریلاینس هرگز تنها به دنبال منفعت مالی کورکورانه نبوده است، این هدف نه از ابتدای این شرکت برایش به عنوان اولویت تعریف شده بود و نه زمانی که من به آن پیوستم و نه حالا. در همان زمان هدف اولیه این بود که چگونه به آدم‌های بیشتری لباس بپوشانیم و چگونه می‌توانیم بهره‌وری انرژی را در هند بالا ببریم.

به نظرم 50 سال دیگر وقتی که داریم تاریخ را می‌نویسیم می‌بینیم که یکی از تکنولوژی‌هایی که تمدن بشری را تغییر داده است، اینترنت همراه است. سال 2011 این موضوع هنوز مبهم بود و سال 2002 مبهم‌تر. اما امروز دیگر شکی ندارم، دنیا هم شکی ندارد که اینترنت همراه یک تکنولوژی متحول‌کننده زندگی و دنیا در این قرن است. درست است که این تکنولوژی تکامل پیدا می‌کند اما به عنوان یک تکنولوژی مرکز فرصت بزرگی است و تنها کسانی که دست به ریسک می‌زنند می‌توانند از مزایای آن بهره‌مند شوند.

پس برای شما کاملا واضح بود که وارد این حوزه می‌شوید؟

در کسب‌وکار همیشه شرط بستن روی اسب برنده جواب می‌دهد اما چالش اصلی این است که بدانید کدام یک از اسب‌ها برنده می‌شود. ما پیش از هر کسی فهمیدیم که اینترنت همراه همان اسب برنده است. اینترنت همراه در کل دنیا به برتری رسیده است و در یک دهه گذشته شرکت‌هایی که روی این حوزه کار کردند به بیشترین سود رسیدند. بنابراین شرکت جیو فقط یک شرکت مخابراتی نیست، یک شرکت حوزه تکنولوژی است.

وقتی در سال 2002 کار شرکت اینفوکام را شروع کردید گفته بودید که عوامل متمایزکننده این شرکت داده و دیجیتال خواهد بود. حالا بیش از 13 سال می‌گذرد و این دو ویژگی قرار است نقطه اتکای شرکت جیو باشد. آیا در بیش از یک دهه گذشته هند فرصت‌های مخابراتی‌اش را از دست داده است؟

اسناد و مدارک خودشان زبان گویایی هستند. ما هندی‌ها نمی‌توانیم و نباید بپذیریم که از میان 230 کشور در رتبه 155 پهنای باند و اینترنت همراه قرار داریم. باید این وضعیت را تغییر دهیم همان‌طور که نباید قبول کنیم که به عنوان کشوری با 1.2 میلیارد نفر فقط دو مدال المپیک داشته باشیم. برای ما و نسل آینده این امر غیر قابل قبول است. نکته مهم این است که چه می‌توانیم بکنیم تا این وضعیت اصلاح شود. تا چند سال آینده جیو به هند کمک می‌کند تا جزو 10 کشور برتر در حوزه پهنای باند و دسترسی به اینترنت باشد.

شما اعلام کرده‌اید که امکان مکالمه رایگان تا آخر عمر جزو سرویس‌هایتان خواهد بود در صورتی که حالا 70 درصد از درآمد این صنعت از تماس صوتی است. چطور به چنین ایده‌ای رسیدید؟

اگر به گفته‌های من در مجامع عمومی (که چندان هم پیش نمی‌آید) دقت کرده باشید می‌دانید که من در گذشته بیشتر از یک بار به موضوع تماس صوتی رایگان اشاره کرده‌ام. من در دانشگاه براون دهلی در حضور مدیر این دانشگاه و رسانه‌ها گفتم که با مدیرعامل شرکت وریزون دیدار داشته‌ام و او از من پرسید: «شما در کشورتان هنوز بابت تماس صوتی پول می‌گیرید؟ ما خیلی وقت است که چنین کاری نمی‌کنیم.» این موضوع مربوط به سال 2014 بود، در دنیا همه دارند همین کار را می‌کنند و من هم بارها در مورد آن صحبت کرده‌ام اما کسی حرفم را باور نمی‌کند.

شما بر روی شرکت جیو سرمایه‌گذاری سنگینی کردید، عنوان استارت‌آپ به آن دادید و البته اغلب استارت‌آپ‌ها در ابتدای کار فقط هزینه‌بر هستند اما دست آخر باید پول درآورید. چقدر زمان می‌برد تا شروع به پول درآوردن کنید و جیو را به کسب‌وکاری بامنفعت تبدیل کنید؟

به عقیده من اگر شما ارزش اجتماعی خلق کنید، اگر سرمایه‌ای از مشتریان و کارکنانتان گرد آورید و بر روی آنها تمرکز کنید، یکی از دستاوردهایش سود سهام و سود اقتصادی است. این یکی از درس‌های بزرگی بود که پدرم در شرکت ریلاینس به ما آموخت و من یکی از معتقدان جدی این شیوه نگاه هستم. من به خاطر منفعت به دنبال کسب‌وکار نمی‌روم، من به دنبال سرمایه هستم و برای همین است که به دنبال تکنولوژی می‌روم. به دنبال اینکه تکنولوژی چگونه می‌تواند بیشترین ارزش را به وجود آورد و شما چطور می‌توانید به بالاترین بهره‌وری برسید.

من نمی‌خواهم بر اساس حدس و گمان در مورد درآمد و سود شرکت حرف بزنم. آنچه می‌توانیم در مورد درآمدها بگوییم در گزارش‌های مالی فصلی شرکت درج می‌شود اما می‌توانم در مورد یک قانون صحبت کنم. نخستین قانون ما این است که باور داریم که شرکت سود قابل قبول و منطقی برای ما خواهد داشت و این برای ما کفایت می‌کند چون به دنبال رقم‌های عجیب و غریب نیستیم.

محور اصلی کار جیو خدمات مشتریان است. وقتی کسی می‌گوید یک هلدینگ قدیمی هندی مانند هلدینگ خانواده آمبانی نمی‌تواند از پس خدمات مشتریان با کیفیت خوب برآید واکنش‌تان چیست؟

به ما برنمی‌خورد. ما می‌گذاریم که عملکردمان به جای خودمان سخن بگوید و از این طریق دل مردم را به دست خواهیم آورد. این موضوع محدود به یک نفر از خانواده آمبانی یا کل یک هلدینگ نیست، این چالشی است که بر سر راه 60 هزار کارمند قرار دارد. همه این آدم‌ها حرفه‌ای هستند، از مهندسان نرم‌افزار گرفته تا بازاریابان، هندی‌های جوانی با میانگین سن 30 سال، و وظیفه ما این است که آنها را تشویق کنیم، بهشان بگوییم که ما می‌توانیم بهتر از هرکسی در دنیا باشیم.

منتشر شده در سرویس:

گزارش جهان