غلبه کشاورزی بازار آزاد بر میراث ضعیف شوروی

روسیه قدرت کشاورزی جهان است

کد: 13980503434690005

در دسترس نیست

، تهران ، (کارخانه‌آنلاین): برادران پتریاتکو بیانگر خوش‌بینی موجود در وضعیت کشاورزی روسیه هستند که در اقتصادی که همه‌چیز به کُندی پیش می‌رود و کسادی سرتاسرش را گرفته، دوران اوج خود را آغاز کرده‌است.

روسیه قدرت کشاورزی جهان است
سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات و زمین انباشته شد و دولت هم کشاورزی را به اولویت ملی تبدیل کرد و با یارانه‌های خود از این بخش به حمایت پرداخت. قدرت نیروهای داخلی روسیه به حدی بالا رفت که در همین سال 2018، شرکت «گندم ایالات متحده» که کارش تجارت است، دفتر خود در مسکو را پس از 26 سال تعطیل کرد

چرا باید خواند: هنوز 30 سال از دورانی نمی‌گذرد که وضعیت کشاورزی روسیه به حدی اسف‌بار بود که حتی نه می‌دانستند و نه بلد بودند با آن چه کنند. 50 سال پیش هم روسیه واردکننده غلات و دیگر محصولات کشاورزی حساب می‌شد، اما امروز به قدرتی جهانی در این زمینه بدل شده‌است. چه اتفاقی در این کشور رخ داده؟

منطقه زرنوگراد، یا گرینویل، در بخش جنوبی روستوف روسیه هنوز چیزهای تاریکی را از شوروی با خود دارد. جاده‌هایی خاکی که در میان آن‌ها روستاهای رو به زوال قرار دارند؛ شهرهای خواب‌آلودی که سراسر بلوک‌های آپارتمانی خاکستری در خود جای داده‌اند. اما از برکت محصولات کشاورزی، اوضاع امروز به بهترین وضعیت خود برای ساکنان این کشور و منطقه تبدیل شده‌است. مثلا یوری و آلکساندر پتریاتکو را در نظر بگیرید. وقتی این دو برادر مزرعه غلات خود را در اوایل دهه 90 به راه انداختند «حتی دوچرخه هم نداشتند.» امروز آن‌ها مالک 1500 هکتار زمین هستند و در ماشین‌‌های لکسوس خود به این طرف و آن طرف می‌روند. آلکساندر می‌گوید که بچه‌هایشان هم «رنج‌روور می‌رانند.»
برادران پتریاتکو بیانگر خوش‌بینی موجود در وضعیت کشاورزی روسیه هستند که در اقتصادی که همه‌چیز به کُندی پیش می‌رود و کسادی سرتاسرش را گرفته، دوران اوج خود را آغاز کرده‌است. طی 5 سال اخیر تولید کشاورزی روسیه بیش از 20 درصد رشد کرده‌است. ولادیمیر پوتین می‌گوید که «به این می‌گویند پیشرفت جهشی» و ملاقاتش با کشاورزان را با خشنودی ادامه می‌دهد. درآمدهای صادراتی ناشی از کشاورزی - که طی سال 2017 به 20 میلیارد دلار رسیدند- امروز حتی از فروش تسلیحات هم پیشی گرفته‌است. در میان محصولات مختلف کشاورزی هم غلات، ستاره اصلی میدان است. اگر نگاهی به نمودار بیندازید، خواهید دید که روسیه در سال 2016 رتبه اول صادرات گندم در جهان را از آن خود کرده‌است. این موفقیت برای اولین‌بار از زمان انقلاب روسیه تاکنون اتفاق افتاده‌است. آلکساندر تاچف، وزیر وقت کشاورزی این کشور در همان زمان گفت: «غلات، نفت دوم ماست.» این رشد روزافزون ناشی از چندین فاکتور بلندمدت و کوتاه‌مدت هم‌زمان است. از زمان فروپاشی اتحاد شوروی، کشاورزی روسیه تحت دوره‌ای گذار قرار گرفت. گذار از یک الگوی اشتراکی بی‌اثر، به مدلی از سرمایه‌داری اثربخش. گرچه نقش کلی دولت در اقتصاد روسیه رشد کرده‌است، کشاورزی عمدتا در دستان بخش خصوصی باقی مانده و همین مسئله بر اوج گرفتن رقابت در این عرصه تاثیر گذاشته‌است. افت ارزش روبل روسیه در سال 2014 و ممنوعیت واردات کشاورزی از کشورهایی که در همان سال روسیه را تحریم کرده‌بودند، عواملی بودند که تاثیر مثبتی اضافی بر این فرایند گذاشتند.
 
طیف‌سنج تاریخی
روسیه در دوران تزاری یکی از صادرکنندگان بزرگ محصولات کشاورزی بود، اما اشتراکی‌سازی بلشویک‌ها، سنت‌های کشاورزی را از بین برده و به جای آن نظامی اشتراکی و ناکارآمد را نشاند که باعث شد در دهه 70 میلادی، اتحاد شوروی غلات و دیگر مواد غذایی اساسی را به کشور وارد کند. کشاورزان در دوران پس از شوروی، مجبور بودند تا از ابتدا یاد بگیرند که چگونه تشکیلات اقتصادی رقابتی راه بیندازند. برادرانی که بالاتر از آن‌ها گفتیم، به اروپا رفتند تا از نزدیک یاد بگیرند که مالکیت خصوصی به چه چیز گفته می‌شود.
در دهه‌های بعدی، سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات و زمین انباشته شد و دولت هم کشاورزی را به اولویت ملی تبدیل کرد و با یارانه‌های خود از این بخش به حمایت پرداخت. قدرت نیروهای داخلی روسیه به حدی بالا رفت، که در همین سال 2018، شرکت «گندم ایالات متحده» که کارش تجارت است، دفتر خود در مسکو را پس از 26 سال تعطیل کرد. کاهش ارزش روبل هم یکی از عوامل بالا رفتن صادرات در روسیه شد. روس‌ها تمام سهم بازار آفریقا و خاورمیانه را بلعیدند و مزیت‌هایی را که در جغرافیای محیطی و آب‌وهوا نسبت به آمریکا دارند، تقویت کردند و توانستند قیمت‌ها را پایین بیاورند. تاجران غلات هم بازارهای خود را به فواصل دورتری مانند مکزیک و اندونزی رساندند و همین گام‌ها تبدیل شدند به بهترین راه برای رشدی که امروز شاهد آن هستیم. گرچه هنوز هم اشکالاتی در تولید پایین‌دستی مواد غذایی وجود دارد، اما نه این مشکل و نه هیچ مشکل دیگری نمی‌تواند باعث از بین رفتن روحیه برادران پتریاتکو شود که از نزدیک شاهد چرخش این بخش، از چیزی ناکارآمد، به قدرتی جهانی بوده‌اند. آلکساندر می‌گوید «زمانی که ما کارمان را شروع کردیم، حتی مطمئن نبودیم که اصلا جواب بگیریم» و یوری چنین ادامه می‌دهد «امروز می‌توانید بگویید که زرنوگراد به نام حقیقی‌اش بدل شده که همان سرزمین غلات است.»
 
 
منبع: اکونومیست 
منتشر شده در سرویس:

گزارش تحلیلی