رابطه دستگیری مدیرعامل هفت تپه با رئیس سازمان خصوصی سازی چیست؟

پرونده ماشین‌سازی و هفت‌تپه بهم گره خورد

کد: 13980605445200005

در دسترس نیست

، تهران ، (کارخانه‌آنلاین): شب گذشته خبری در رسانه‌ها منتشر شد که چهره کاریزماتیک نیشکر هفت‌تپه را مخدوش کرد:« امید اسدبیگی مدیرعامل نیشکر هفت تپه دستگیر شد.» او که سال‌ها قبل آنقدر قدرت داشت که زمین‌های کشاورزی و غیرکشاورزی حاشیه آبادان، خرمشهر و حتی دزفول را به زیر آب می‌کشید، حالا در حضیض است.

پرونده ماشین‌سازی و هفت‌تپه بهم گره خورد
پرونده ماشین‌سازی و هفت‌تپه بهم گره خورد

مهرداد رستمی چگنی و امید اسدبیگی دو جوان 28 ساله و 31 ساله به عنوان مالکان دو شرکت زئیوس و آریاک با پرداخت شش میلیارد تومان هفت تپه را تصاحب کردند. این شرکت در زمان واگذاری 24 هزار هکتار زمین مرغوب در اختیار داشت.

بهراد مهرجو

ده سال قبل در حوالی خرمشهر تمام زمین‌های کشاورزی زیر آب رفته‌بود. آب زلال تا سطح یک متر بالاتر از سطح زمین آمده بود و تقریبا هر آنچه پیش‌رویش قرار داشت را در وسعتی بیش از چهل هکتار به زیر کشیده‌بود. در سمت جنوبی جاده تاریخی خرمشهر به آبادان، هنوز بقایای جنگ روی زمین مانده‌است. تانک‌ها و نفربرهایی که دولت‌ها نه می‌دانند آنها را باید ببرند به موزها یا برای تماشای عموم مردم در همین خاک سخت رهایش کنند. در بخش‌هایی از زمین، سطح آب بالاتر از اندازه معمول شده بود و تانک تا کمر به زیر رفته‌بود. در گوشه‌ای دیگر قبرستان حاشیه‌ای شهر کاملا با آب پوشیده شده و تعدادی اندک از سنگ قبرهای خوش اقبال از آب بیرون زده‌بودند. جاده خرمشهر به آبادان و پس از آن اهواز یکی از ماندگارترین یادگارهای خاموش جنگ است. اهالی بومی منطقه به این جاده «خط سیاه» می‌گویند. سال 1361 بیش از 12 هزار رزمنده ایرانی در ضلع جنوبی این جاده به صف شدند تا خرمشهر را از حصر خارج کنند. عراقی‌ها در ضلع شمالی جاده جا خوش کرده‌بودند و فاصله میان دو گروه همین خط سیاه و اسفالت جاده بود. رزمندهای ایرانی را گروه‌های از نیروهای بسیجی تشکیل می‌دادند که تقریبا هیچ کدام با تجهیزات کامل به میدان نبرد نیامده‌بودند.یکی اسلحه داشت، یکی قمقمه، یکی سرنیزه و یکی هیچ‌کدام. خون‌های زیادی در این جاده و روی زمین‌های اطراف به زمین ریخته شد و تعداد بسیاری به شهادت رسیدند تا همرزمان متوسلیان از خط سیاه عبور کردند و از نیمه جنوبی به شمالی رسیدند و خرمشهر را آزاد کردند.

ضلع جنوبی این خط سیاه، دقیقا همان زمین‌هایی است که آب آنها را گرفته بود. اهالی بومی منطقه می‌گفتند که شرکت‌های تابع، نیشکر هفت تپه این آب را به زمین‌ها رها کرده‌اند تا آنها را برای کاشت نیشکر آماده کنند. مدتی بعد نیشکر هفت‌تپه همه چیز را از بیخ و بن تکذیب کرد ولی در فصل کاشت سراغ زمین‌های حماسی رفت که چندین دهه قبل با خون آبیاری شده‌بود و در آنها نیشکر کاشت. از کنار تانک ها و مهمات برجایی مانده به سادگی عبور کرد و سنگرهای قدیمی را به استراحتکاهی در سایه تبدیل کرد. نیشکر هفت تپه در تمامی سال‌های دهه هفتاد، هشتاد و نود به حاکم مطلق صنعت جنوب ایران تبدیل شده‌بود. در مورد مالکان و اداره کنندگان این مجموعه در میان اهالی بومی منطقه نقل قول‌های بسیاری رواج داشت و هر کس از نیشکر هفت تپه مانند شخصیت‌های فیلم‌های مافیایی دهه هفتاد میلادی سینمای امریکا یاد می‌کرد. افرادی که زیر سایه قدرت بودند، به برخی نیروهای حاکمیتی انتصاب فامیلی داشتند و هر کاری از توانشان برمی‌آمد برای حفظ اپراتوری هفت تپه می‌کردند.

 

شب گذشته خبری در رسانه‌ها منتشر شد که چهره کاریزماتیک نیشکر هفت‌تپه را مخدوش کرد:« امید اسدبیگی مدیرعامل نیشکر هفت تپه دستگیر شد.» او که سال‌ها قبل آنقدر قدرت داشت که زمین‌های کشاورزی و غیرکشاورزی حاشیه آبادان، خرمشهر و حتی دزفول را به زیر آب می‌کشید، حالا در حضیض است.

هفت تپه چطور نابود شد؟

امید اسدبیگی مدیرعامل نیشکر هفت تپه یکی دیگر از مدیران ناشناخته اقتصاد ایران است که از پشت میز کارش روانه زندان شده‌است. پوری حسینی رئیس سابق سازمان خصوصی‌سازی کشور دو هفته قبل از ساختمان مجللش در منطقه شهرک غرب تهران روانه زندان اوین شد. در مورد دلایل دستگیری او توضیحات زیادی ارائه نشده ولی گفته می‌شود حتی وزیرامور اقتصادی و دارایی هم برسر این دستگیری توافق کاملی با نهادهای نظارتی داشته‌است. پوری‌حسینی به دلیل روابط پیچیده سیاسی که در اختیار داشت، مقام خود را بالاتر از تمامی وزرای اقتصاد می‌دانست ولی در سپهر سیاسی او پوشیدن ردای سیاست جایی نداشت. او دو سال قبل در مورد واگذاری شرکت ماشین‌سازی تبریز به فردی به نام قربانعلی فرخ‌زادرین مورد پرسش قرار گرفته‌بود ولی توضیحی در مورد این واگذاری مشکوک ارائه نکرد. حتی گفته می‌شد کل پرونده واگذاری ماشین‌سازی به اندازه یک برگ کاغذ بوده و سازمان خصوصی سازی برخلاف موازین رسمی تنها با دریافت 7 چک 100 میلیاردی کارخانه و زمین‌های اطرافش را به قربانعلی فرخ‌زادرین واگذار کرده‌بود. حسینی یکسال قبل هم به دفاع از واگذاری کشت‌وصنعت هفت تپه به اسدبیگی پرداخته‌بود. او سازمان خود در این واگذاری را موفق می‌دانست. او گفته بود:« از واگذاری هفت تپه دفاع می‌کنم.» حالا تنها پس از 14 روز از اینکه لباس زندان جای کت و شلوار را در تن پوری حسینی گرفته، مدیرعامل هفت تپه هم دستگیر شده است. این تصادف نشان می‌دهد که واگذاری مجموعه عظیم هفت‌تپه چندان هم قابل دفاع نبوده‌است. زیان هفت‌تپه پیش از واگذاری به عدد 345 میلیارد تومان رسیده‌بود. پیش از واگذاری 100درصد سهام شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه متعلق به شرکت مادرتخصصی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران بود که در شهریور ماه سال 1394 در مورد واگذاری آن تصمیم‌گیری نهایی صورت گرفت. براین اساس 5 درصد قیمت کل شرکت به صورت نقدی طلب شد و مابقی به صورت اقساط 8 ساله طی 16 قسط با فواصل زمانی 6 ماهه به خریدار واگذار شد. مهرداد رستمی چگنی و امید اسدبیگی دو جوان 28 ساله و 31 ساله به عنوان مالکان دو شرکت زئیوس و آریاک با پرداخت شش میلیارد تومان هفت تپه را تصاحب کردند. این شرکت در زمان واگذاری 24 هزار هکتار زمین مرغوب در اختیار داشت. اعضای هیأت مدیره را نیز احسان ‌الله اسدبیگی، امیرحسین اسدبیگی و سیامک نصیری افشار تشکیل دادند و این شرکت قدیمی و ارزشمند در اختیار افرادی ناشناس در عرصه اقتصاد ایران قرار گرفت. همان زمان پوری حسینی در دفاع از رفتار سازمان خصوصی‌سازی گفته بود:« قیمت نیشکر هفت تپه نقد ۲۰۰ میلیارد تومان و نقد و نسیه ۴۰۰ میلیارد تومان بود. در مورد سن هم باید بگویم ما در مقررات‌مان شرایط سنی نداشتیم. آقای سهام دار، سهام‌های دیگر را هم خرید. در زمانی که ما هفت تپه را فروختیم، هفت ماه حقوق عقب مانده داشت ولی اکنون سه ماه حقوق عقب مانده دارد. آیا این نااهلی است؟ الان کارخانه اُوِرهال شده، سهام دار نااهل است؟ این همه سرمایه گذاری کرده، سهام دار نااهل است؟» او مدتی بعد در یک برنامه تلویزیونی بازهم به دفاع از این واگذاری پرداخت:« صاحبان جدید شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه از زمان واگذاری حدود 300 میلیارد تومان در این شرکت سرمایه گذاری نموده اند. آن ها کارخانه MDF و رب را به این مجموعه اضافه کرده اند. هزار هکتار از زمین های در اختیار این شرکت را (20 قطعه 50 هکتاری) به کشت انگور و مرکبات اختصاص داده اند که حدود شش قطعه عملیاتی شده است.صاحبان این شرکت قرار است 500 میلیارد تومان دیگر نیز در آن سرمایه گذاری انجام دهند. رئیس سازمان خصوصی سازی گفت: صاحبان جدید حقوق معوقه کارگران را از هفت ماه به دو ماه رسانده اند.»

پرونده هفت تپه به شکل پیچیده‌ای به موضوع قربانعلی فرخ‌زادرین مربوط است. گفته می‌شود اسدبیگی پروفرم‌های جعلی او را برای خط تولید نوشابه‌های گازدار و ورق‌ خام اد دی اف پر می‌کرده است. فرخ‌زادرین به اتهام دریافت یک میلیارد دلار ارز دولتی دستگیر و به 15 سال زندان محکوم شد. گفته می‌َشد او به اندازه‌ای در بانک مرکزی به برخی کارمندان رشوه پرداخت می‌کرده که به «دایی» شهرت پیدا کرده‌بود. تعدادی از کارمندان حراست بانک مرکزی و دو مدیر میانی بانک مرکزی هم در جریان دادگاه او حضور داشتند. در همان دوره زمانی پوری‌حسینی در مورد واگذاری ماشین‌سازی تبریز به این فرد مورد پرسش قرار گرفت ولی در نهایت اعلام کرد تنها از طرف صندوق بازنشستگی فولاد برای این واگذاری وکالت داشته‌است. دستگیری قربانعلی فرخ‌زادرین و مدتی بعد از او پوری‌حسینی و اکنون اسدبیگی هر سه پرونده فساد را بهم مربوط کرده‌است.

هفت تپه دیگر نیست

پس از دردسرهای کارگری که سال گذشته در کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه اتفاق افتاد، این مجموعه به صدر اخبار بازگشت. وزارت اقتصاد در آن دوره زمانی پرداخت حقوق کارگران نیشکر هفت‌تپه را برعهده گرفت. همزمان خبرهایی نشان می داد بخشی از مین‌های مرغوب متعلق این شرکت فروخته شده‌است. حضور نیروهای جدید در این مجموعه به قدرت نیشکر هفت‌تپه پایان داده‌است. این مجموعه در بحرانی پیچیده غرق شده‌است. اما حداقل در نیمه دوم دهه نود مشخص شده که پروژه خصوصی‌سازی صنایع دولتی در ایران رو به شکست قطعی رفته‌است.

 

 

 

 

 

منتشر شده در سرویس:

گزارش خبری